Özlüyorum

Boğazım düğüm düğüm, dolunay mı ki sebebi? Zor geçen günler, geçmişin gölgesinde. Garipsenmiş duygular gece karanlığı. Aydınlatır mı dolunay, yeter mi ışığının gücü? Söylenmesi gerekenlere susulmuş, söylenmemesi gerekenlere konuşulmuş. Bir tuhaf şey doğrusu. Ard arda gelen yalnızlıklar, sarılmanın, kucaklamanın sıcağında. Henüz dumanı tütüyor üstünde. Fırından taze çıkmış ekmek kokusu kıvamında. Kalabalıklar içinde bir garip yalnızlık duygusu. Ruhum sıcak, kaynayan su, bedenim buzdağı.
Bu ne tezat böyle. Herkes gülüşüp oynaşıyor, ben ruhumu teslim ediyorum hüzne... Babam daha sık düşer oldu aklıma. Gözpınarlarım hazırda, akmak için hatıraları canlandırıyor arka planda. Halen babamın fotoğraflarına bakmakta zorlanıyorum. Buna rağmen görüntüsü çok net. Bu nasıl olur, o kadar canlı ki. Dokunmak, sarılmak istiyorum. O kadar canlı. Özlüyorum, bugünlerde daha çok özlüyorum. Özlem içimde alev topu gibi büyüyor büyüyor daha da büyüyor. Gidene yok çare. Kal desem kalırmıydın benle. Savruluyor anılarım sonbaharın rüzgarında, sararmış yapraklar gibi fotoğraf kareleri dört yanımda. Bakıyorum öylece, her şey ağır çekimde. Sonra donuyor anlar zaman diliminde. Güzel bir an, mutlu bir karede kitleniyor gözlerim. Amasra'da, deniz arkada, gün batıyor, anneanne, dede ve torun. Babamın gözleri parlıyor, yanında bir tanecik torunu, kıymetlisi. Öylece donmuş karede, anda kalmış her şey. Gözlerimi kapatıyorum, o an'a gidiyorum. Anılar, kayıp şehir.
Yokluğunla üstümü örttüm, şiire, kitaba boğdum kendimi babam...

SEVGİ ve IŞIK'la kalın...
Persephone