24 Şubat 2014 Pazartesi

NORMAL

,
Çoğumuzun amacı; kendi kendimize ne kadar güçlü ve yaşadığımız olaylara aldırış etmeyen karaktere sahip olduğumuzu kanıtlamaya çalışmak... İç dünyamızda kırılgan, çılgın, içi içine sığmayan biri olsak da dış dünyaya güçlü, ayakları yere basan, aklı başında kişiler olduğumuz imajını sergilemek... Çünkü; toplumun normal algısı bu ve kimse anormal ya da farklı olmak istemiyor. Kabul görülmek, sevilecek insan olmak endişesi herkesin içinde... Çünkü doğduğumuz gün itibari ile bu öğretilerle büyütülüyoruz. Bize dayatılan tüm öğretilerin doğru olduğunu itirazsız kabul ediyoruz. Kimse kendisi olamıyor...
Oysa her insan tektir ve farklı özelliklere sahiptir. Kendine has bir görünümü, duyguları, düşünce şekli, fikirleri, zevkleri, idealleri vardır. Ancak toplumun koyduğu, normal olmak için belirlediği davranış kuralları insanlara empoze ediliyor ve bunlar insanlar tarafından sorgusuz sualsiz kabul ediliyor. Bu davranış kurallarını sorgulayan ve uymayanlar da dışlanıyor.
Gıpta edilecek kişiler olmak için tüm çabamız... Bu imajı sergilerken de enerjimizi tüketiyor ve kendimiz olmak için enerjimiz kalmıyor... Kendi iç özgürlüğümüzü kısıtlıyor... Mutlu olmak için; başkalarına ihtiyaç duyuyoruz. Başkalarıyla baş etmek zordur. Başkalarınında biz gibi olduklarını unutuyoruz her nedense... Biz gibi başkaları da beklenmedik tepkiler veriyor, biz gibi çevrelerine ulaşılmaz duvarlar örüyor ve biz gibi aldırış etmez insan profili çiziyor. Onlarda biz gibi kabul görme, sevilme, normal olma endişesi içerisinde. Bu öğretileri kabul etmemiş, bizden farklı bakış açısına sahip, yaşama ve insanlara daha açık kişilerle karşılaştığımızda ise ya bu kişilerden iki adım uzaklaşıp, arkamıza bakmadan kaçıyoruz ya da anormal damgasını yapıştırıyoruz...
Peki normal dediğimiz şey nedir?
Toplumun herhangi bir şeyi normal kabul etmesinin sebebi nedir?
Büyük çoğunluğun hem fikir olması mı?
Yani çoğunluk bu doğrudur diyorsa buna toplum ''normal'' mi diyor?
Peki yanılan ya çoğunluksa?

SEVGİ ve IŞIK'la kalın...
Persephone

6 yorum :

  1. eErgenlik dönemimde hep gıpta edilen insan olma hayallerim vardı...bu hayalle yatar kalkardım...sonra bunun beni ne kadar mutsuz ettiğini fark etmeye başladım ve o andan sonra sadece kendi kendini mutlu edebilen bir insan olarak yaşamaya başladım. Davranışlarımsa tabiki bazılarına göre anormaldi, ama ben umursamadım. Hala da umursamam. Ve başkalarının davranışlarını da normal anormal diye sınıflandırmam. Sonuçta neye göre kime göre, dimi ama?
    Sevgiler...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Önemli olan insanın kendi kendini mutlu edebilmesi değil mi?Başkalarına bağımlı olmak,başkalarının seni mutlu etmesini beklemek saçma bir beklenti...Zaten böyle bir durumda sadece geçici mutluluklar yaşanır...Normal olmak dediğin gibi kime göre neye göre?:)En güzeli kendin olmak,anormal de olsa:)))

      Sil
  2. Aslında, bazen normal olmak veya onaylanmak yerine, kendimizi korumak, sıkıntılarımızı ehli olmayanlara emanet etmekten kaçındığımız için güçlü görünme ihtiyacı hissediyor olabilir miyiz? Başkalarının bizimle ilgilenmeye çalışıp, farkında olmadan işimizi zorlaştırmalarını istemediğimizden, onları kendimizden uzaklaştırmak için "normal", yani "her şey yolunda" mesajı veren bir tavır takınıyor olabilir miyiz?Altının kıymeyi kuyumcudan sorulur. Hoyrat ellerle yıpranacağımıza, perdenin berisindekini görebilenleri , görmek isteyenleri bekliyoruzdur belki de. Herşeyi herkese açık etmemek lazım...

    YanıtlaSil
  3. Evet bazı noktalarda size katılıyorum....Ancak kendimizi neden koruyoruz,insanlardan mı?O zaman kendimizi korumamız gerektiğini düşündüğümüz insanları neden etrafımızda tutuyoruz ki?Hiç sıkıntısız bir yaşam yok,herkesin kendine göre sıkıntıları,tasaları,dertleri var...Bazen mutluyuz bazen de dertli bu doğanın kanunu...Mutluluğu herkesle özgürce paylaşabilirken,neden sıkıntılarımızı özgürce açık etmekten korkarız ki?Burada benim bahsettiğim toplum normlarına göre ''normal'' olmak aslında...Kastettiğim mutlu görünmek ya da sıkıntımızı paylaşıp,paylaşmamak değil değil...Toplumun belirlediği standartlara uygun insan olmaya çalışmak,bambaşka biri olsan da içinde barındırdığın seni baskılamak...Toplumdan dışlanmamak adına kendinden başka bir kişiyi oynamak...Sevgiler...

    YanıtlaSil
  4. Şu yaşımda öğrendim ki Sevgili Füsun, kimsenin normaline takılmayacaksın. Kendi normalini bulup, ona göre yaşayacaksın. Başka türlü mutlu olmak imkansız. Sözü geçer, şirketlere CEO luk yapmış, avrupa-amerika görmüş, 5 dil biliyor, ama kendi normalini!!! başkalarına empoze etmeye çalışıyor.
    Yok böyle birşey deyip, çantamı alıp çıktığım 2. işimdir:)
    Bu arada Anormal ben oluyorum tabi:)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Zamanla,yaşadıkça doğruları görmeye başlıyoruz...Önemli olan okul eğitimi,alınan titriler değil,insanın ne kadar insan olma vasıflarını taşıdığı...Vicdan sahibi olup olmadığı,empati yetneğinin varlığı,sahip olduğu zekayı aklıyla ne kadar yoğurduğu...Eğer insan bu vasıflar sahip ve etrafına,kendine zarar vermiyorsa bence ''anormal'' olabilir sıkıntı yok:)Sevgiler....

      Sil