23 Aralık 2013 Pazartesi

Dokunmak...

,
Issız adanın ortasında kaybolmuş yalnızlığına,
Derin denizlerin mavisi tuz basar yaralarına,
Gökyüzü gömüldüğünde geceye,
Çığlık atar içindeki martılar ışığın özlemiyle,
Duymak istersin kulaklarında meleklerin kanat çırpışını,
Bilirsin çünkü; meleklerin kanat çırpışları güzel günlerin habercisi,
Ve
Yüzünü her güneşe döndüğünde yeşerir yüreğindeki umutlar,
Rüzgarda savrulan bir kuş tüyü yeniden bağlar hayata,
Ve
Kendi kendine dersin ki:Boşver nasıl olsa her karanlık,güneşle son bulur...




Bazen hayatı anlayabilmek için dokunmak,
Bazen de dokunabilmek için hayatı anlamak gerekir...
Tıpkı insanlar gibi....

Sevgi ve ışıkla kalın...
Persephone

0 yorum to “ Dokunmak... ”

Yorum Gönder