23 Aralık 2013 Pazartesi

Dokunmak...

Issız adanın ortasında kaybolmuş yalnızlığına,
Derin denizlerin mavisi tuz basar yaralarına,
Gökyüzü gömüldüğünde geceye,
Çığlık atar içindeki martılar ışığın özlemiyle,
Duymak istersin kulaklarında meleklerin kanat çırpışını,
Bilirsin çünkü; meleklerin kanat çırpışları güzel günlerin habercisi,
Ve
Yüzünü her güneşe döndüğünde yeşerir yüreğindeki umutlar,
Rüzgarda savrulan bir kuş tüyü yeniden bağlar hayata,
Ve
Kendi kendine dersin ki:Boşver nasıl olsa her karanlık,güneşle son bulur...




Bazen hayatı anlayabilmek için dokunmak,
Bazen de dokunabilmek için hayatı anlamak gerekir...
Tıpkı insanlar gibi....

Sevgi ve ışıkla kalın...
Persephone

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder